پیام رسانی عواطف

پیام رسانی عواطف

تحقیقات زیادی با استفاده از تظاهرات آوایی وانمودی انجام یافته اند که در آنها بازیگران نوشته ای را با حالات عاطفی می خوانند . در سایر مطالعات سناریوی بازی نقش مورد استفاده قرار گرفته است ، در حالی که بعضی از آنها از عملیات القای خلقی برای تولید عواطف مورد نظر استفاده کرده اند . در اینجا همچون سایر پژوهش های مربوط به پیام رسانی بدنی ، تظاهرات وانمودی دقیقا مشابه تظاهرات خود به خودی و واقعی نیستند ؛ برای مثال ، صداهای ترسان وانمودی تنها بالا رفتن ارتفاع حداکثر را به طور صحیح افزایش می دهند ، اما نه ارتفاع حداقل را .
روش های مختلفی برای برطرف ساختن اثرات مضمون کلامی گفتار به کار رفته اند ، از جمله خواندن عبارت های خنثی یا شمارش اعداد استفاده از فیلتر نواری که اصوات بالای 400 یا 500 هرتز را حذف می کند ، قطعه قطعه کردن تصادفی نوارهای صوتی به بخش های 5 سانتی متری و پخش معکوس نوار صوتی .
داویتس و همکارانش ( 1964 ) دست به یکسری مطالعات مهم زدند که در آن فرستنده ها با خواندن عبارت های خنثی ( مثل (( من الان می روم بیرون ، اگر کسی تلفن زد بگو زود بر می گردم )) ) تا 14 بیان وانمودی را اجرا کردند . آنها از این راه به دامنه دقت افراد فرستنده و گیرنده و اینکه کدامیک از عواطف به دقیق ترین وجه پیام رسانی می شوند ، دست یافتند .میانگین سطح دقت در این مطالعات و مطالعات مشابه در مورد 4 تا 10 عاطفه مختلف ، برابر 56 در صد بود ( در مقابل 12 درصد سطح تصادفی ) ، که رقمی مشابه با شناسایی حالات چهره را نشان می دهد .
تشخیص بعضی عواطف آسانتر است ؛ عواطف منفی در مقایسه با عواطف مثبت با سهولت بیشتری رمزبرداری می شوند . و به ترتیب سهولت رمزبرداری عبارتند از : خشم ، غم ، بی تفاوتی و نارضایتی . شناسائی شادی ئ تنفّر آسانتر از شرم یا عشق است . بعضی عواطف اغلب با یکدیگر اشتباه گرفته می شود ، زیرا از ویژگی های صوتی مشابهی برخوردارند . عواطفی با سطح بالای فعالیت با هم اشتباه می شوند ؛ مثل خشم ، شعف و ترس . همین طور عواطفی با سطح پائین فعالیت ؛ مثل غم و بی تفاوتی .
مشکل در اینجا آسان بودن رمزبرداری از بعضی فرستنده ها در مقایسه با سایرین است . داویتس ( 1964 ) به دامنه ای بین 23 تا 50 درصد برای فرستندگان متفاوت دست یافت . دمزبرداری از این عده در صورتی آسان تر است که آنان مبالغه آمیز رفتار کرده باشند . به دنیال آن اجراهایوانمودی و بعد نوبت به اجراهای طبیعی و خودبخودی می رسد که از همه دشوار ترند . گیرنده ها نیز از نظر حساسیت با هم فرق دارند ( از 25 تا 50 درصد در مطالعات داویتس ).
برای جدا سازی رمزگذاری از رمزبرداری به اندازه گیری های صوتی احتیاج است . مثالی از تحقیقات رمزگذاری تجربه ای است توسط ویلیامز و اِستیونز (1972 ) که با استفاده از سه بازیگر مرد به عنوان فرستنده و دو وسیلۀ اندازه گیری کیفیت صدا انجام گرفت .
در یک مطالعۀ کم نظیر در باره ی ترس واقعی و شدید مشاهده گردید که دامنۀ ارتفاع صدای خلبان یک هواپیمای سانحه دیده از 272 -168 هرتز به 492 - 288 هرتز تغییر یافت ؛ هر دو حدّ بالایی و پائینی ارتفاع صدا افزایش یافته بود .
نمونه ای از تحقیقات رمزبرداری مطالعِ انجام شده توسط شرر و اُشینسکی ( 1977) است که با بکار گیری دامنۀ وسیعی از متغیرهای صوتی یک سنتز کننده ی موگ از داوران خواستند تا این عواطف را ارزیابی کنند .خوبی کنترل نمی شود و به احتمال بیشتری احساسات و عواطف واقعی شخص را نمایان می سازد . مردان بیشتر از زنان به این کانال نشست کننده توجه دارند .