سنگ های دروپا "Dropa Stones" - مصنوعات نامتعارف 3

سنگ های دروپا "Dropa Stones"

آیا هزاران سال پیش سفینه بیگانه ها در چین باستان، نزدیک تبت در حین فرود سقوط کرده است؟ پاسخ طرفداران سنگ های دروپا به سئوال فوق مثبت است.

13000 هزار سال قبل یک سفینه متعلق به بیگانه ها در سرزمینی خالی از سکنه در نزدیکی تبت دچار سانحه شد. بیگانه هایی که به آن ها دروپا "دزوپا (Dzopa) یا دروک- پا(Drok-pa)" می گویند، موفق شدند از سانحه جان سالم به در برند. اما قادر به تعمیر سفینه آسیب دیده خود نبودند، پس تصمیم گرفتند که در این سیاره بمانند و راه زنده ماندن را از قبیله هام (یکی از قبایل بومی تبت که به آنها هان هم گفته اند) کسب کردند ...

تعدادی از حامیان سنگ های دروپا، پا را فراتر نهادند و مدعی هستند که بیگانه های دروپایی با بومیان محلی درآمیختند و این منجر به شکل گیری قبیله ای به نام دروپا در نواحی کوهستانی تبت شد. ایشان بر این عقیده هستند که دو قبیله ی هان و دروپا که در آن نواحی ساکن بوده اند، در زمین بیگانه بوده و نه چینی و نه تبتی هستند.

تاریخچه ی ماجرا:

در سال 1938 یک هیئت باستان شناسی اعزامی به سرپرستی پروفسور چای پو تئی(Chi Pu Tei) از دانشگاه پکن به کوه های بایان-کارا- اولا در چینگهای¹واقع در مرز چین و تبت، این موضوع را در تعدادی غار که ظاهراً محل سکونت گونه ای از فرهنگهای باستانی بوده، کشف نمودند².

غارها احتمالاً به صورت مصنوعی ایجاد شده اند زیرا دیواره های غار به صورت چهارگوش بوده و انگار که کوه را با حرارت بالا برش داده باشند، دیواره ی غار حالت لعاب دار است. آنها چند ردیف قبر را در کف غار یافتند که هر کدام 4 فوت طول داشتند و درونشان اسکلت هایی غیرعادی با سری بزرگ و تنی لاغر، کوچک و نحیف قرار داشت. یکی از اعضای گروه حدس زد که شاید نوعی گریل ساکن کوهستان بوده اند! اما چای پو تئی در پاسخ وی گفته بود: تا به حال چه کسی شنیده است که میمون ها همدیگر را دفن کنند؟

بر روی هیچ یک از سنگ قبرها چیزی نوشته نشده بود، اما زیر گرد و غبار آرمیده ی اعصار در کف غار، 716 سنگ دیسکی شکل پیدا شد. قطر سنگ های دیسکی تقریباً 9 اینچ بوده، وسط تمامی آنها به صورت دایره ای تراش خورده، شیارهایی دایره ای بر روی سطحشان حکاکی شده است و در یک کلام صفحه گرامافون های قدیمی را به ذهن آدمی می آورد.

پس از گذشت 20 سال از بایگانی بودن سنگ ها در دانشگاه پکن، به تسوم اوم نای (Tsum Um Nui) اجازه مطالعه بر روی سنگ ها داده شد. می گویند که او آمد تا مشخص نماید که واقعاً شیارهای روی دیسک ها هیرگلیف های ریز هستند و اگر هستند، آیا این خط نمونه مشابه قبلی بر روی زمین دارد یاخیر؟³

در سال 1962 وی موفق به رمزگشایی خط مذکور شد و داستان حک شده بر روی سنگ ها از این قرار بوده که سفینه فضایی در کوه های منطقه بایان- هار- شان (همان بایان-کارا- اولا) که غارها نیز در آن واقع اند، سقوط نموده و مردم دروپا قادر به تعمیر سفینه خود نبودند، لذا مجبور شدند که با شرایط سیاره زمین خود را وفق دهند.

در ادامه سلسله تحقیقات، تسوم اوم نای مدعی بود که دروپاها توسط مردان قوم هام که از اهالی بومی منطقه بوده اند قتل و عام شده اند .⁴متن هیروگلیفی یکی از دیسک های ترجمه شده چنین است: << دروپاها از فراز ابرها با سفینه خود فرود آمدند. مردان ما، زنان و بچه های ما در غارها پناه گرفتند، ده مرتبه پیش از طلوع آفتاب. وقتی که زبان ایمایی دروپا را درک کردند، متوجه شدند که تازه واردان دارای مقاصد صلح جویانه هستند.>>⁵

اوم نای عمر هر یک از این دیسک ها را بین 10 الی 12 هزار سال تخمین زد. گفته شده وی یافتهshy; های خود را به مسئولین مربوطه دانشگاه در سال 1962 ارائه نمود تا پس از تایید، در نشریه ای حرفه ای به چاپ رساند. مسئولین دانشگاه به تمسخر یافته هایش پرداختند و این قضیه باعث شد که وی جدای وطن نماید و به ژاپن رود.⁶او مدتی بعد در ژاپن فوت نمود. آکادمی ماقبل تاریخ پکن هرگز به وی اجازه چاپ و صحبت راجع به یافته هایش را نداد. در سال 1965، بالاخره چای پو تئی به همراه چهار تن از هم تیمی هایش اجازه یافتند که تئوری خود را علنی سازند.⁷

محققین روسی دیسک ها را جهت تحقیق درخواست نمودند و در این راستا چندین دیسک به مسکو ارسال گردید. گفته شده که در آنجا پس از زدودن گرد و غبار از روی دیسک ها، بر روی آنها آزمایش شیمیایی انجام دادند و متوجه شدند که مقدار قابل توجهی کبالت و سایر فلزات در سنگ ها وجود دارد. همان طور که در روزنامه اسپوتنیک هم به چاپ رسیده، دکتر ویاتچسلاف زایسف(Vyatcheslav Zaisev) آزمایشی را توضیح می دهد که دیسک ها را بر روی صفحه گردان قرار دادند و مشاهده نمودند که دیسک ها با ضرباهنگ غیر عادی شروع به لرزش کردند، گویی که یک نیروی الکتریکی قوی از آنها عبور کرده است .⁸

البته بعضی از محققین به اصطلاح دانشمند (!) معتقدند که هر دیسک بخشی از حافظه هارد دیسک است که نمونه امروزی آن در کامپیوترها استفاده می شود و اگر بتوان این حافظه های باستانی را بازخوانی نمود، پاسخ بسیاری از سئوالات روشن خواهد شد!

ارنست وگرر(وگنر) یک مهندس اتریشی بود که در سال 1974 از موزه بانپو در ژیان استان شانیژ بازدید به عمل آورد و در آنجا دو سنگ دروپا را مشاهده نمود⁹گفته شده که او در مورد سنگ ها سئوالاتی پرسید که مدیر موزه نتوانست در موردشان پاسخی بدهد، اما به وی اجازه دادند که یکی از سنگ ها را لمس نموده و از آن عکس بگیرد. وگرر مدعی بود هیروگلیف روی سنگ ها را به این دلیل انعکاس نور فلش دوربین نمی توان در عکس ها مشاهده نمود. در سال 1994 مدیر و سنگ ها از موزه ناپدید شدند .¹⁰

تکذیب اکثر ادعاهای دروپا:

هزاران مقاله در رابطه با سنگ های دروپا در اینترنت موجود هستند که در نهایت چیزی جز پریشانی ذهن مخاطب را در پی ندارند. حقیقت این است که داستان سنگ های دروپا از بی اساس ترین ادعاهای صورت گرفته در قلمرو بیگانه شناسی (Xenoarcheology) است. حتی تعدادی از یوفولوژیست ها به دلیل ماهیت ساختگی داستان، از ورود به این حوزه خودداری نمودند. منتقدین عمده ادعاهای فوق را زیر سئوال برده اند و معتقدند که دروپا زاده ی شایعه و افسانه های محلی است. اجازه دهید در ادامه نگاهی ریزبینانه تر به ماجرا بیندازیم:

1.اولین اشاره به داستان سنگ های دیسکی شکل دروپا توسط اریک فون دانیکن در دومین اثرش تحت عنوان طلای خدایان صورت گرفت. متاسفانه این کتاب ها به صورت گسترده ای به دلیل غیر قابل اعتماد بودنشان مورد انتقاد واقع شده اند. در خصوص داستان سنگ های دروپا، اسامی و منابع ذکر شده در کتاب مذبور را نمی توان ثابت کرد، دانشمندانی مانند چای پو تئی، تسوم اوم نای که چینی هستند را خارج از کتاب نمی توان یافت! شدت پریشانی مقالات در فضای مجازی بسیار بالاست. فی المثل بعضی چای پو تئی را صرفاً یک باستان شناس معرفی کرده اند .¹¹بعضی منابع او را دکتر¹²و بعضی دیگر وی را پروفسور¹³خطاب نموده اند. البته چنین عدم توافق و تشابهی در خصوص بسیاری از اسامی و شخصیت های داستان دروپا صادق است. برای نمونه در آدرس زیر نام قبلیه ای که دروپاها را نابود کردند، هان عنوان شده ولی در سایر منابع نام قوم مذکور را هام، خام و کام نیز گفته اند.

http://rishyrich.hubpages.com/hub/Ancient-artifacts-Modern-hoaxes-A-Comprehensive-Study

یا نام مهندس اتریشی که از موزه بانپو در ژیان استان شانیژ بازدید کرد مشخص نیست که وگرر است یا وگنر! بعضی منابع نام محل پیدا شدن دیسک ها را کوه های بایان-کارا-اولا ذکر کرده اند و بعضی دیگر بایان-هار-شان. قطر دیسک ها 9 اینچ است¹⁴یا 12 اینچ؟¹⁵

آشکار نیست که دو دیسک به نمایش گذاشته شده در موزه بانپو، در سال 1974 مفقود شده است یا در سال 1994؟¹⁶

2. البته فون دانیکن در کتاب طلای خدایان، فصل نشانه هایی از وجود خدایان در چین، به کاوش چای پو تئی در سال 1938 در بایان-کارا-اولا اشاره نموده و می گوید که طی کاوش مذکور 716 لوحه از جنس گرانیت کشف شده است. او معتقد است که تسوم اوم نای در سال 1968 موفق به رمزگشایی تعدادی از لوحه ها شده است. در ادامه از کارهای دکتر ویاتچسلاف زایسف نام برده و می گوید که زایسف یک نقاشی روی سنگی در نزدیکی فرگانا (Fergana) در ازبکستان حوالی مرزهای چین یافته است.

در همان فصل از کتاب، اریک فون دانیکن اذعان می دارد که هدف اصلی اش از سفر به چین دستیابی به اسرار کوه های بایان-کارا-اولا بوده است.

اما چاینگ فو تسونگ که قرار است به وی در این مسیر یاری رساند، دارای چنان توان و نفوذی نیست. پس وی نمی تواند مدارک مستند و محکمه پسند برای داستان دروپا تدارک بیند. از طرفی زایسف روسی در سال 1967 با مجله اسپوتنیک راجع به دیسک های دروپا صحبت کرده است و با توجه به تاریخ اولین انتشار کتاب طلای خدایان در سال 1972، سفر دانیکن به چین لاجرم در همان بازه اتفاق افتاده است، البته اگر سفری در کار بوده باشد. چون گفتیم که این سفر به هدف از پیش تعیین شده دست نیافت، دانیکن بر آن شد که برای اثبات ادعای سنگ های دیسکی دروپا جهت اعتبار داستانش به آن نقاشی اکتشافی زایسف در ازبکستان و عکس دیسکی که مشخص نیست کجا به نمایش گذاشته شده، متوسل شود. نمی دانم چرا سعی نکرد که چای چو تئی را بیابد یا حداقل بازدیدی از آکادمی ماقبل تاریخ پکن به عمل آورد، حتی اگر از چند موزه بازدید می کرد، احتمالاً به نتایج بهتری می رسید، زیرا همانطور که گذشت وگرر اتریشی توانست دوتا از دیسک ها در سال 1974از نزدیک ببیند و حتی یکی را لمس کند.

شاید اگر دانیکن یکی از آن 716 سنگ شگفت انگیز را می یافت مجبور نبود که به عکس زیر اکتفا نماید و در ذیل آن با استفاده از تکنیکی که اکنون دیگر در بین پیروانش رسمی همه گیر شده است، بپرسد: <<لوحه هایی از سنگ سبز که پیرامونش کنگره دار است.در وسط سوراخی دیده می شود.آیا از روی نمونه ای ساخته شده اند؟>>

(نسخه انگلیسی کتاب The Gold of The Gods اریک فون دانیکن، صفحه 63)

در نقاشی اکتشافی زایسف ظاهراً یک فضانورد لوحه ای در دست دارد که به نظر دانیکن باید یکی از چند صد لوحه دیسکی شکل دروپا باشد (طلای خدایان- ترجمه داریوش شاهین- انتشارات محمد حسن علمی- چاپ دوم 1376- صص 111 الی 129).

در نسخه آلمانی فیلم ارابه خدایان در سال 1970 و نسخه آمریکایی 1973، دکتر زایسف ظاهر شده و تایید می کند که نقاشی در ازبکستان پیدا شده و کاملاً قدیمی است. اما سندی انگلیسی از نقاشی فوق رو نمایی شد که نشان می دهد تصویر فوق کل ماجرا نیست! در ادامه تصویر نقاشی کامل را ببینید:

اما قسمت جالب ماجرا این جاست که حتی این نقاشی نیز قدیمی نیست و بر روی هیچ سنگی پیاده نشده است بلکه صرفاً انگاره ای از تصویر دو صفحه مجله اسپوتنیک، مقاله مربوط به نظریه فضانوردان باستانی و بیان نظرات زایسف می باشد که در سال 1967 به چاپ رسید.

جالب ترین بخش داستان این است که دانیکن منبع اصلی داستان را زایسف معرفی نموده در حالی که زایسف این گفته را تکذیب نموده است و خود مدعی است شخصی که داستان دروپا را برایش تعریف نمود، اریک فون دانیکن بوده است.¹⁷

2.تسوم اوم نای اسم چینی نیست. تعدادی از پژوهش گران بر این عقیده اند که چنین شخصی وجود خارجی ندارد و تعدادی دیگر نیز اظهار می دارند که تسوم اوم نای یک اسم ژاپنی است که با زبان چینی تطبیق داده شده است. تاکنون هیچ تاییدی از طرف وی در رابطه با داستان دروپا صورت نگرفته است. در هیچ آرشیو و بایگانی رسمی به گروه اکتشافی اعزامی به بایان- کارا- اولا در سال 1938 اشاره نشده است. اصلاً آکادمی ماقبل تاریخ پکن وجود خارجی ندارد!

3. اگر بار دیگر ترجمه یکی از دیسک ها که تسوم اوم نای انجام داده و نقطه اوج داستان دروپا تلقی می شود را به دقت بخوانیم متوجه می شویم که راوی داستان اهای بومی منطقه بوده اند و نه دروپاهای نگون بخت. اکنون این سئوال مطرح است که دیسک ها را اهالی بومی ساخته اند یا متعلق به دروپاها بوده است؟

4. در حدود 1980 کتابی تحت عنوان << خدایان خورشید در تبعید >>¹⁸توسط ناشری به نام دیوید آگامون به چاپ رسید. ظاهراً این کتاب به قلم دانشمندی انگلیسی به اسم کایرال روبین ایوانز به عنوان مستندی از سفر اکتشافی خود نوشته شده بود. مطابق نوشته های کتاب، ایوانز سفری به کوه های بایان-کارا-اولا داشته و در آنجا مردم کوتوله ای را می یابد که مثل مردم دروپا بوده اند. مطابق کتاب، مردم دروپا به چند صد نفر می رسیده اند که قدشان در حدود 4 فوت بوده است.

روبین ایوانز در بین ایشان به مدت شش ماه زندگی کرده و پس از این که زبان ایشان را تا حدودی فرا گرفت، به او گفتند که در گذشته بسیار دوری آنها تصادف کرده بودند و اجداد ایشان از سیاره ای مربوط به صور فلکی سیروس به زمین آمده بودند. این کتاب به عنوان تحقیقی در تایید واقعی بودن داستان دروپا به مدت تقریباً یک دهه مورد استناد یوفولوژیست ها بود تا این که در سال 1988، آگامون به مجله فورتین تایمز گفت آن کتاب تخیلی بوده و دکتر کایرال روبین ایوانز شخصیتی خیالی است .¹⁹

5. تمامی زبان های باستانی صرفاً به این دلیل رمزگشایی شده اند که زبان زنده مشابه آن در دسترس زبان شناسان بوده است. حتی در چنین مواردی رمزگشایی و درک زبان ها و متون قدیمی تر حداقل چندین دهه طول کشیده است و گروه های شایسته و باتجربه متعددی بر روی آن زبان ها کار کرده اند. یافته های این گروه ها نیز جای بحث و مباحثه داشته و یافته ها هر از گاهی به روز می شده است.

تعدادی از متون باستانی مانند رانگو رانگوهای جزیره ایستر یا زبان جزیره کرت به این دلیل رمزگشایی نشده اند که نتوانسته اند با هیچ زبان زنده شناخته شده ای تطبیقشان دهند. با توجه به این واقعیت ها، در ترجمه زبان موجوداتی فرازمینی بالتبع می بایست مشکلات بیشتری فراروی مترجم باشد. بنابراین پذیرش این که تنها یک دانشمند چینی، آن هم بدون پیشینه زبان شناسی ثبت شده، توانسته باشد در اوقات فراغت زبان دروپایی را ترجمه نماید، بسیار بسیار مشکل است.

6.همانطور که آنتیکیترا در موزه آتن نگهداری می شود، تصور شنونده داستان در خصوص دیسک های دروپا بر این است که باید در موزه هایی در چین محافظت شده باشند. اما نه تنها اثری از 716 دیسک کشف شده در لیست اشیا به نمایش درآمده موزه های چین دیده نمی شود، حتی مدرک مثبته ای مبنی به ارسال دیسک ها به شوروی نیز مشاهده نشده است.

تمام چیزی که از دیسک های دروپا در دست است، چند عکس با زاویه دید متفاوت می باشند. در خصوص عکس ها نیز دو نکته قابل تامل است: اول این که دیسک های درون عکس ها با دیسک هایی که ادعا شده 9 اینچ قطر دارند مطابقت ندارد، بلکه دیسک ها در عکس ها بسیار بزرگ ترند. در ثانی به طور مطلق کوچکترین اشکال، متن و یا تحلیلی بر روی سنگ ها حکاکی نشده است. فقط کافی است تا در جستجو گر گوگل بنویسید: << Dropa Stones Image For>> تا با انواع سنگ های دیسکی شکل موجود در عالم واقع یا عالم تخیل آشنا شوید.

در واقع تصاویری که زیر عنوان سنگ دروپا ارائه می شوند، دیسک بی (Bi Disk) هستند که بیش از هزار نمونه از آن در چین مخصوصاً استان های جنوبی کشف شده اند.

قطر دیسک بی بین چند اینچ تا چند فوت متغییر است و معمولاً از جنس یشم و نفریت هستند. این سنگ ها مربوط به اواخر عصر حجر (3000 سال قبل از میلاد) هستند که تا دوره سلسله شانگ ساخت آنها ادامه داشته است. دیسک های بی دوره شانگ آراسته تر بوده و مزین به تصاویر اژدها، مار و گاهی ماهی هستند و در مراسم های مذهبی مورد استفاده بوده اند.

اکثر این سنگ ها در سایت های حفاری، درون قبرها، از زیر سر یا پاهای مردگان بیرون کشیده شده اند. احتمالاً برای کمک و شادی روح مرحوم چنین کاری می کرده اند. لذا تاکنون هیچ دیسکی که توصیفات نویسندگانی مانند هارتویگ هاوسدورف (Hartwig Hausdorf) از سنگ های دروپا را داشته باشد، ارائه نشده است. هاوسدورف و هم قطارانش صرفاً عکسی سیاه و سفید از سنگ دروپا ارائه نموده اند که قطر آن چند فوت بوده و هیچ علامتshy;گذاری بر روی آن دیده نمی شود.²⁰

تازه داستان به این جا ختم نمی شود، هیچ مدرکی از غار مصنوعی که دیسک ها در آن پیدا شده اند، نقاشی رو دیواره های غار و حتی اسکلت های مردم دروپا ارائه نشده است. تمام تلاش موافقین سنگ های دروپا حول اثبات وجود خود دیسک هاست، گویی اثبات وجود دیسک ها برای مخاطب باید کافی باشد.

7.قبیله دروپا: هر چند ادعا شده است که قبیله دروپا موجوداتی کوتوله و نحیف بوده اند، اما واقعیت این است که دروپا قبیله ای چادرنشین متشکل از افرادی تنومند در قسمت شرقی فلات تبت بوده و شغل اصلی ایشان چوپانی و شبانی است. هام نیز از قبایل بومی تبت است که مردانشان به جنگاوران تبت معروف بوده اند. تعدادی از محافظین روحانی اعظم تبت(Dalai Lama) سیزدهم در حین فرار از دست چینی ها، از قبیله هام بوده اند.

با توجه به سوظن ها و مطالب ضد و نقیض فوق الذکر، مدارک موجود نشان می دهد که دروپا ساخته ذهن اریک فون دانیکن است و نه چیزی بیشتر. حال تصمیم گیرنده شمایید .

منابع و پاورقی ها :دانلود

برچسب ها: سنگ های دروپا, Dropa Stones, مصنوعات نامتعارف